Rozdział 6

Rozdział 6 - 

 "Tak poza tym , jestem Justin"

*oczami Amy*

Obudziłam się z koszmarnym bólem brzucha. Otworzyłam oczy. Chciałam przełknąć ślinę ,ale poczułam pieczenie w garde , które uniemożliwiło mi to. Zaczęłam kaszleć. Gdy zobaczyłam krew na koszulce przeraziłam się. Co się ze mną dzieje? Nie wiedziałam gdzie jestem. Znów znalazłam się w obcym miejscu. Zobaczyłam przerażone twarze czterech chłopaków. W tym szatyna , z tego co pamiętam miał na imię Justin. Moje źrenice rozszerzyły się jeszcze bardziej. Zauważyłam , że jestem w samej bieliźnie , a łzy zaczęły spływać po moich policzkach.

-Cii.. nie płacz. Jak się czujesz?-spytał szatyn.

Nie odpowiedziałam . Jedyne co zrobiłam ,to przykryłam się kocem , na którym leżałam.

-Nie bój się nas. Nic ci nie zrobimy-powiedział jakiś brunet. Nie wiem dlaczego mówili tak cicho , jakby się czegoś bali.

W tym momencie podszedł do mnie powoli jakiś blondyn. Był dość przystojny. Wogóle o czym ja myślę?? Nieważne.

Szybko się od niego odsunęłam. Skrzywiłam się przy tym i złapałam się za bolący brzuch.

-Boli?

Kiwnęłam tylko niepewnie głową.

-Jestem Ryan. Jeżeli pozwolisz mi podejść , pomogę ci z bólem. Jestem lekarzem , ale muszę z tobą najpierw porozmawiać i cię zbadać.

Pokiwałam przecząco głową i odsunęłam się na skraj .... stołu?? co ja tu robię? Zgwałcili mnie? Ja pierdolę , najpierw mówią , że jestem tu bezpieczna , a później budzę się na stole w samej bieliźnie z bólami brzucha. Zaufać im? ... Nie.

-A porozmawiasz ze mną jeżeli oni wyjdą ?- zapytał cicho Ryan.

Chwile się zastanowiłam. Spojrzałam na chłopaków. Ich miny wyrażały tylko zmieszanie , pewnie jak i moja. Niepewnie się zgodziłam.

-Tak- szepnęłam cicho ochrypłym głosem.

Cała trójka wyszła szybko z pokoju nic nie mówiąc.

Podszedł do małego stoliczka i wręczył mi herbatę. Popatrzyłam na nią z niepewną miną.

-Spokojnie. To tylko ziołowa herbata-zapewnił mnie.

Wzięłam pierwszy łyk. Rzeczywiście smakowała jak herbata.

-Dziękuje- szepnęłam.

-Mogę usiąść obok ciebie?-zapytał.

-Tak – ledwie co wymówiłam to słowo , bo bolało mnie gardło.

Usiadł koło mnie dość blisko.

-Nic nie mów. Będę zadawał ci pytania , a ty będziesz jedynie potwierdzać lub zaprzeczać ruchami głowy , okej?

Kiwnęłam głową.

-Okej. Pierwsze pytanie. Jak bardzo w skali do pięciu boli cię brzuch?

Pokazałam mu dziesięć palców.

-To nie dobrze ...- wyglądał na mocno zmartwionego- czy .... , hmm.... , powiem wprost. Czy ktoś cię zgwałcił?- zapytał niepewnie.

Nie wiedziałam co powiedzieć. Pokazałam mu ramiączko od stanika , a pojedyncza łza spłynęła mi po policzku.

-Nie , nie , nie ... !!!-zaprzeczył szybko i głośno , tak , że chciałam się jeszcze przesunąć , ale upadłam na podłogę. Byłam w szoku.

Chciał pomóc mi wstać , ale odmówiłam pomocy i skuliłam się w koncie , cicho szlochając. To nie tak. Nie jestem jakąś mazgają , ale zrozumcie mnie. Byłam w szoku i wszystko mnie bolało.

-Cii... przepraszam. Chodziło mi o to , że cię nie zgwałciliśmy. Mam na myśli , czy człowiek , który cię porwał coś ci zrobił?

Wszystkie wspomnienia stamtąd wróciły do mnie. Ból na nadgarstkach i policzkach. To , jak był we mnie i jak krzyczał... Rozpłakałam się mocniej i potwierdziłam jedynie głową.

-Zgwałcił?

Zawahałam się na chwile. Czy to co mi zrobił można nazwać gwałtem. Trochę się speszyłam i zaprzeczyłam głową.

-Bił?-zapytał niepewnie.

Od razu potwierdziłam.

-Mogłem się domyślić – westchnął – czy coś ci mówił? Dlaczego cię porwał?

Najpierw potwierdziłam , a później zaprzeczyłam.

-Dobrze , opowiesz mi później jak odzyskasz głos , okej?

Potwierdziłam kiwnięciem głowy.

-Siostra Justina przyniosła ci trochę ciuchów i kosmetyków , więc pójdź się wykapać. Pomóc ci tam dojść? Jest naprzeciwko tego pokoju.

Zaprzeczyłam i cicho podziękowałam. Wstałam powoli i cicho syknęłam. Ruszyłam wolnym krokiem do łazienki. Ryan cały czas obserwował moje ruchy. Był skupiony tak ,że w każdej chwili mógłby do mnie podbiec i złapać , gdybym upadła.

*

Gdy weszłam do łazienki zobaczyłam Justina kładącego ciuchy na pralce. Nawet nie wiem dlaczego się przestraszyłam. Łzy niekontrolowanie zaczęły spływać po moich policzkach. Justin odwrócił się do mnie z zaskoczeniem , a później z bólem w oczach , gdy zobaczył w jakim jestem stanie. Myślałam , że chce do mnie podejść , więc szybko odsunęłam się krok w bok.

-Nie bój się mnie. Nic ci nie zrobię. Zobacz. Podaj mi na chwilę rękę.

Wyciągnął ją do mnie.

-Nie!- krzyknęłam zapłakana i cofnęłam się w róg pomieszczenia.

-Proszę- szepnął.

Zaprzeczyłam głową i otarłam oczy rękawem.

-Dobrze , ale później chciałbym z tobą porozmawiać. Trochę lepiej cię poznać. Co ty na to?

Kiwnęłam niepewnie głową na znak , że się zgadzam.

-Tak poza tym , jestem Justin- powiedział i wyszedł z pomieszczenia.

Zamknęłam drzwi na klucz. Rozebrałam się nawet nie zaglądając w lustro , bojąc się co moge tam ujrzeć. I tak wiem ,że jestem cała poobijana , w siniakach itp. Byłam przerażona , gdy zobaczyłam krew między nogami. Powoli weszłam do kabiny i włączyłam prysznic.Powoli rozluźniałam się pod wpływem ciepłej cieczy spływającej po moim ciele.

*Oczami Justina*

Byłem smutny. To jak na mnie spojrzała i jak się mnie przeraziła zabolało. Chciałem ją przytulić ..., pocałować namiętnie .... czekaj, czekaj. Co ja powiedziałem? Justin , uspokój się. To tylko sexy dziewczyna w twoim wieku , tyle że po gwałcie. Ugh.. moje hormony są tak trudne do opanowania... Dobra , nieważne , cofam to. Chciałem , żeby dała mi tę rękę. Żeby jak położę ją na jej ramie , nie przestraszyła się.

-I co ?- z rozmyślań wyrwał mnie Bruce.

-Spotkałem ją . Przeraziła się mnie i zaczęła płakać. Chciałem z nią porozmawiać , ale odmówiła. Zgodziła się , że później ją trochę poznam.

-To dziwne...- w tej chwili do pokoju wszedł Ryan – ledwo co ze mną chciała pogadać. W ogóle ,jest to silna dziewczyna. Nie chciała pomocy w pójściu do łazienki , odezwała się.To cud , że jeszcze się nie zabiła..

-Zawsze może to zrobić teraz- mruknął Chris

-Dlatego trzeba ją kontrolować. Zagadywać i zajmować czymś , aby o tym nie myślała. Póki co lek działa i chyba pomaga , ale niedługo może się skończyć , a drugiej dawki nie kupimy. Miejmy nadzieję , że to pomoże. Jak na razie dała mi się do siebie zbliżyć na odległość dwóch metrów. Zawsze coś.

-Farciarz-powiedziałem nieświadomie.

-Co ty powiedziałeś?- zapytał Chris.

-Co ? Nic- mruknąłem szybko.

-Czyżby nasz twardziel , Bieber , się zakochał? Aww... - uśmiechnął się znacząco.

-Nie prawda – cicho warknąłem , wstałem i ruszyłem w stronę kuchni.

-Taa... jasne – usłyszałem jeszcze za sobą.

*

Podszedłem do lodówki i wyciągnąłem puszkę piwa. Po chwili dołączył do mnie Ryan.

-Tylko nic nie mów-mruknąłem i wziąłem łyk orzeźwiającego napoju.

-Chciałem cię tylko ostrzec. Nie mam nic przeciwko temu , że to ta jedyna , ale poczekaj chwilę. Jeżeli zrobisz jakiś ruch zanim ci zaufa to po tobie , a może nawet i po niej. Może tego nie znieść i...

-Okej , zrozumiałem- przerwałem mu trochę podnosząc swój ton głosu- ... dzięki – dodałem po chwili.

-Spoko. Wiesz , że zawsze możesz ze mną pogadać? Nawet o dziewczynach- zaśmiał się.

Zawtórowałem mu.

-Tak wiem- odpowiedziałem szczerze.